بخش ایمپلنت



بیماران با بی دندانی کامل یا جزیی ، از بخش های مختلف دندانپزشکی جهت ویزیت به بخش ایمپلنت ارجاع می شوند و پس از تکمیل پرونده و تهیه رادیوگرافی های لازم با مشورت همزمان متخصصین جراح و پروتز تحت درمان قرار می گیرند. در سال های اولیه تعداد بیماران، اندک و سیستم های ایمپلنت مورد استفاده محدود بودند. امروزه با استفاده از سیستم های گوناگون ایمپلنت، سالانه  بیماران زیادی در بخش ایمپلنت درمان می شوند .

خوشبختانه امروزه ایمپلنت دندان ، روبرو شدن با مشکلات بی دندانی را بسیار آسان کرده است. از دست دادن یک یا چند دندان، مشکلی است که برای بسیاری از انسان ها سخت و حتی غیرقابل تحمل است، اما به دلایل متعدد احتمال روبرو شدن با عارضه ی بی دندانی وجود دارد. مشکلی که تا چندی پیش راهی جز استفاده از دتدان های مصنوعی نداشت. این دندان ها به دلیل شکل ظاهری و مشکلات دیگری که داشت، رضایت بیمار را جلب نمی کرد. ایمپلنتولوژی حاصل آخرین تحقیقات و تکنولوژی های روز دنیا است. قرار دادن ایمپلنت دندان در فک، درمانی نه چندان سخت است که عارضه ای در بر ندارد. ایمپلنت دندانی همان نقش دندان های اصلی را تا پایان عمر برای بیمار ایفا می کند.

ایمپلنت، در واقع یک واحد دندان مصنوعی شامل بخش تاجی و بخش ریشه ای است که جایگزین کل تاج و ریشه دندان از دست رفته می شود. بخش ریشه ای آن که اصطلاحا "فیکسچر" نامیده می شود توسط جراح ایمپلنتولوژیست نصب شده و بخش تاجی آن توسط متخصص پروترهای دندانی ساخته و نصب می شود. ایمپلنتولوژیست ها معمولا جراح فک و صورت و یا جراحان لثه می باشند. آنها غالباً در مواجهه اولیه با هر بیمار کاندید برای درمان کاشت ایمپلنت، در نخستین گام، ضمن مطالعه تصاویر رادیوگرافی ناحیه بی دندانی بویژه تصویر سه بعدی CBCT آن، مشاوره کاملی را با متخصص پروتزهای دندانی می نمایند. تعیین تعداد ایمپلنت های دندانی قابل نصب برای بیمار بایستی بر اساس نیاز بیمار برای پوشش کامل ناحیه بی دندانی صورت پذیرد که در چنین مواردی متخصص پروتزهای دندانی بر اساس سیستم هم بستن دندان های بیمار و همچنین تخمین عرض مورد نیاز برای استقرار هر دندان، توصیه تخصصی لازم را به ایمپلنتولوژیست جهت تعیین محل صحیح کاشت و همچنین تعداد ایمپلنت ها در مکان های مورد نظر می نماید.

از دیگر اقدامات تخصصی در بخش ایمپلنت می توان به ذکر موارد زیر پرداخت:

سینوس لیفتینگ:

این فرآیند به منظور بالا بردن کف حفره سینوس در فک بالا با هدف امکان کاشت ایمپلنت هایی با طول و ارتفاع بیشتر می باشد و در بیمارانی انجام می شود که بنا به دلایل مختلف دارای سینوس هایی با حجم بالا و یا افتادگی کف سینوس می باشند.

تقویت ساختار آناتومیکی ناحیه بی دندانی (GBR) :

این فرآیند برای بیمارانی صورت می پذیرد که دندان خود را در زمان های بسیار قبل از دست داده و استخوان ناحیه بی دندانی دچار تحلیل و پسرفت شده و فاقد قطر و ارتفاع مناسب برای کاشت ایمپلنت است. جراح با استفاده از مواد زیست سازگار اقدام به تقویت ناحیه می نماید.

پیوند استخوان یا گرافت:

در مواقعی که میزان استخوان محل استقرار دندان بنا به دلایلی بسیار ضعیف و فاقد امکان نصب ایمپلنت باشد و حتی با روش های استفاده از مواد زیست سازگار نیز امکان تقویت ساختار آناتومیکی آن فراهم نمی باشد، جراحان با استفاده از قطعه ای از استخوان های دگر نواحی غنی از استخوان، اقدام به زدن پیوند استخوان از فرد به خودش می نمایند.

در موارد معمول، پس از انجام کاشت بخش ریشه ای ایمپلنت توسط ایمپلنتولوژیست، این بخش توسط لثه بطور کامل پوشیده و محصور می گردد و بیمار به مدت دو تا سه ماه در حالت استراحت و ریکاوری قرار می گیرد تا حداکثر تطابق بیولوژیکی بین استخوان ناحیه و ایمپلنت نصب شده صورت پذیرد. پس از ایجاد این انطباق، جراح در طی فرایندی مختصر با حذف بخش لثه ای روی ایمپلنت مدفون شده در زیر لثه، امکان رویت آن را برای متخصص پروتز های دندانی فراهم می آورد. در این لحظه بیمار به بخش پروتزهای دندانی ارجاع داده می شود.

روش حفظ و نگهداری ایمپلنت:

  • پس از کاشت ایمپلنت به مدت یک روز از مسواک زدن در اطراف ناحیه عمل خودداری نمایید.

  • بعد از انجام ایمپلنت ممکن است نیاز به استراحت در منزل داشته باشید و از غذاهای نرم استفاده کنید.

  • از مسواک و نخ دندانهای مخصوص ایمپلنت استفاده کنید.

  • دهان خود را با مسواک، نخ دندان و دهانشویه حداقل دو بار در روز تمیز کنید.

  • از خمیر دندانهای با سایش کم استفاده نمایید.

 مراقبتهای بعد از جراحی کاشت ایمپلنت:

  • شستن دهان تا 8 ساعت بعد از عمل جراحی توصیه نمیشود.

  • پس از عمل جراحی، از دهانشویه به مدت 2 هفته استفاده نمایید. بهترین محلول برای شستشو محلول کلرهگزیدین می باشد.

  • آب دهان خود را باید قورت دهید و آن را تخلیه نکنید، مکیدن و تف کردن باعث تشدید خونریزی میشود.

  • تورم بعد از عمل جراحی امری عادی است. این تورم تا 72 ساعت پس از جراحی افزایش می یابد اما پس از آن به تدریج کمتر میشود و در پایان هفته اول معمولا از بین خواهد رفت. جهت کاهش تورم، استفاده از کمپرس یخ، توصیه میشود. یخ را به مدت 10 دقیقه در محل مورد نظر قرار داده و سپس 5 دقیقه به بافت استراحت دهید و این عمل را 4 تا 5 ساعت ادامه دهید. جهت کاهش تورم بعد از جراحی بالاتر نگه داشتن سر نسبت به بدن در هنگام خواب نیز توصیه میشود.

  • ایجاد کبودی و بی حسی در اطراف لب و ترشح خونابه پس از جراحی طبیعی است با دیدن این موارد نگران نشوید، همچنین ممکن است دهان شما پس از جراحی تا چند روز اول به میزان قبل باز نشود.

  • در صورت ترشح بیش از اندازه خونابه بهترین راه، ایجاد فشار بر روی ناحیه توسط یک تکه گاز استریل کوچک و مرطوب شده با سرم شستشو به مدت 2 ساعت می باشد.

  • نوشیدن مایعات خنک و پر انرژی در 24 ساعت اول پس از جراحی بدون استفاده از نی، توصیه میشود ولی برای جویدن باید دقت داشته باشید که بی حسی اثر خود را از دست داده باشد زیرا سبب خونریزی و آسیب به ناحیه جراحی میگردد.

  • بعد از جراحی باید از سیگار کشیدن و نوشیدن قهوه و چای در 3 روز اول پرهیز کنید به طور کلی استفاده از سیگار، مواد مخدر و مشروبات الکلی موفقیت کاشت ایمپلنت را کاهش میدهند.

  • داروهای تجویزی را دقیقا مطابق دستور دندانپزشک مصرف کنید در صورتی که آنتی بیوتیک برای شما تجویز شده در اولین فرصت استفاده نموده و طبق دستور ادامه دهید.

  • استفاده از مسکن تا دو روز اول بعد از کاشت ایمپلنت دندان جهت کاهش درد توصیه میشود.

  • از روز سوم یا از مسواک اسفنجی استفاده شود یا با پنبه آغشته به کلرهگزیدین، آرام محل کاشت ایمپلنت را تمیز نمایید، چون تمیز بودن لثه دور ایمپلنت تاثیر بسیار زیادی در کاهش درد و سرعت ترمیم آن دارد.

  • حداقل تا 3 روز بعد از کاشت ایمپلنت از غذاهای نیمه جامد استفاده نمایید. یک هفته بعد می توانید به رژیم غذایی طبیعی برگردید.

  • از سیگار کشیدن و مصرف نوشیدنی های الکلی نیز حداقل دو هفته بعد از ایمپلنت باید پرهیز کرد.

 
امتیاز دهی
 
 

.کلیه حقــوق این وبسایت بــرای دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله محفوظ می باشد